عجبـــــــــــــ پاییــــــــــزی ... - هستی شیرینی زندگی مامان و بابا
جمعه ۱ آذر ۱۳٩٢
عجبـــــــــــــ پاییــــــــــزی ...

فردا هستی خانوم آخرین امتحان میان ترم اول رو میده و تموم میشه ،تا نتیجه بیاد و ببینیم چه گلی کاشته با این سر به هوایی ها و شیطونیاش ...

هفته ی گذشته هم مثل تمام روزهای پاییزی ولی بارونی تر و ابری تر و سردتر و بسیارررررر دلگیرتر گذشت ،اتفاق خاصی نیوفتاد یا حداقل اتفاقی که بشه اینجا نوشتش ... و ... و ...

بالاخره بعد از سه ماه انتظار و کلی سپردن،چهارشنبه سمیرا جون (زندایی شیرین خانوم)،واکسن آنفولانزا رو برامون به مبلغی دقیقا دو برابر پارسال گرفت و بعد از یک پروسه ی بسیار مسخره که باعث ناراحتی شدید من از هر دو برادر محترمم شد،امروز به دستمون رسید و تازه زدیمش و اومدیم خونه (جاشم درد میکنه البته)

به قدری کم ظرفیت و بی اعصابتر از قبل شدم که با کوچکترین محرکی که اذیت یا ناراحتم میکنه ،حالم بد میشه و ضربان قلبم بالا میره و به نفس نفس میوفتم ،کلا خیلی خیلی اعصابم ضعیف شده و با یک دختر حرف گوش نکنه سن بلوغ و لجباز و یکدنده که ذره ای نه تنها تو کارای خونه به من کمک نمیکنه هیچ ،هر روز و هر روز بابت بی نظمی ها و به هم ریختگی های اتاق خودشم فریاد من بلنده (هر چی مرتب میکنم جواب نمیده و خسته که میشم عصبی میشم،چونه زدن سر لباس و اینو میپوشم و اونو نمیپوشم و ... بماند ) و با یک بابای لجبازتر و یکدنده تر از خودش  و یه مامان همیشه پر از حرفای منفی و ... ٬ظرفیتم لبریزه لبریزه و خیلی زودتر از اونی که طبیعی باشه بهم میریزم و ... دلم یه عالمه تنهایی میخواد و سکوتـــــــــــــــــــ ،اونم نه تنهایی و سکوتی که خدایی نکرده کسی آسیبی دیده باشه یا مشکلی وجود داشته باشه برای هر یک از اطرافیانم ،بلکه در صحت و سلامت و آرامش و خوشبختی همه ،من یک مدتی خودم باشم و خودمــــ ،نمیدونم منظورمو متوجه شدید یا نه؟ نمیدونم خوب منتقل کردم حسم رو یا نه ؟ ولی در حال حاضر هلاکه ذره ای سکوت و تنهایی و بی مسئولیت بودن و ... هستم ،ناشکری نمیکنم خدا رو صد هزار مرتبه شکـــــــــــــــــــــــــر ٬بابت تمام داشته هام ،ولی آدمیزادم دیگه گاهی کم میارمـــــــــــــــــــــــــــ

ﺩﻟﮕﯿﺮمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ﺩﻟـﻢ ﮔﺮﻓﺘــﻪ ﺍﺳـﺖ ﯾــﺎ ﺩﻟـﮕﯿــﺮﻡ ﯾـﺎ ﺷﺎﯾـﺪ ﻫـﻢ ﺩﻟـﻢ ﮔﯿـﺮ ﺍﺳـﺖ

ﻧﻤــﯽ ﺩﺍﻧـــــــــــــــــــــــــﻢ

ﺍﺻـﻼً ﻫﯿــﭻ ﻭﻗـﺖ ﻓــﺮﻕ ﺑﯿــﻦ ﺍﯾﻨــﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﻬـﻤﯿــﺪﻡ

ﻓﻘـﻂ ﻣـﯽ ﺩﺍﻧـﻢ ﺩﻟـﻢ ﯾـﮏ ﺟـﻮﺭﯼ ﻣـﯽ ﺷـﻮﺩ

ﺟــﻮﺭﯼ ﮐـﻪ ﻣﺜــﻞ ﻫﻤﯿــﺸـﻪ ﻧﯿــﺴـﺖ

ﺩﻟـﻢ ﮐـﻪ ﺍﯾﻨـﻄــﻮﺭ ﻣـﯽ ﺷـﻮﺩ ، ﻏﺼـﻪ ﻫـﺎﯼ ﺧــﻮﺩﻡ ﮐـﻪ ﻫـﯿﭻ ،

ﻏﺼـﻪ ﯼ ﻫﻤــﻪ ﯼ ﺩﻧﯿــﺎ ﻣـﯽ ﺷـﻮﺩ ﻏﺼـﻪ ﯼ ﻣـﻦ

ﺑﻌــﺪ ﺩﻟــﻢ ﺑـﺪﺟــﻮﺭ ﻏﺮﻭﺏ ﺯﺩﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ...

خـــاصـــ باشــ 

مـغــرور نباش

ولی 

غــرورداشته باش

این دوتا یه دنیا فرق دارن ...

ﻧﻪ ﺣﻮﺻﻠـــﻪ ﯼ ﺩﻭﺳـــﺖ ﺩﺍﺷﺘــﻦ ﺩﺍﺭﻡ

ﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫـــــــﻢ ﮐﺴـﯽ ﺩﻭﺳﺘـــــــــﻢ ﺩﺍﺷﺘـﻪ ﺑﺎﺷﺪ

ﺍﯾـﻦ ﺭﻭﺯﻫـــﺎ ﺳـــــَــــﺮﺩﻡ

ﻣﺜـﻞ ﺩﯼ

ﻣﺜـﻞ ﺑﻬﻤـــﻦ

ﻣﺜـﻞ ﺍﺳﻔﻨــــــﺪ

ﻣﺜـﻞ ﺯﻣﺴﺘــــــــﺎﻥ

ﺍﺣﺴــــــﺎﺳـﻢ ﯾـﺦ ﺯﺩﻩ

ﺁﺭﺯﻭﻫـــــــــﺎﯾـﻢ ﻗﻨﺪﯾــــﻞ ﺑﺴﺘــﻪ

ﺍﻣﯿــــــﺪﻡ ﺯﯾــﺮ ﺑﻬﻤــﻦ ِ ﺳــﺮﺩ ِ ﺍﺣﺴــﺎﺳﺎﺗﻢ ﺩﻓــــــــﻦ ﺷـﺪﻩ

ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻣـــــﺪنی ﺩﻝ ﺧﻮﺷــﻢ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘـــــنی ﻏﻤﮕﯿــﻦ

ﺍﯾـﻦ ﺭﻭﺯﻫـــﺎ ﭘــُﺮ ﺍﺯ ﺳﮑـــــــــﻮﺗـــــــــــــﻢ ...

ﺑﺎﯾﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﻫﯽ

ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﺎﻧﯽ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﮕﺬﺭﺩ

آﻧﻘﺪﺭ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺣﻤﺎﻗت ﻫﺎﯾﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮﯼ ﭼﺸﻤﺖ ﺁﻣﺪ،

ﺍﺯ ﺗﻪ ﺩﻝ ﺑﺨﻨﺪﯼ

ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺣﺲ ﮐﺮﺩﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺷﮑﺖ ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﮐﻨﺪ

ﮐﻪ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺷﺠﺎﻉ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ

ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺤﺜﺶ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ

ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﻨﯽ ﻭ ﺭﻧﮕﺖ ﻧﭙﺮﺩ

ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻗﯿﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﻗﻌﺴﺖ

ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺍﯼ ...

خدایاااااااااا به دوستانم، سلامتی آرامش خوشبختی و سعادتـــ ،عطا بفرما (آمین)
+ نوشته شده توسط مامان نوشین در ساعت ۱۱:٤٠ ‎ب.ظ